02.40
Eski fotoğrafların, geçmiş mesajların arasında dolaşıp durdum bu gece. Bir şey mi arıyordum? Sanmıyorum. Belki kaybettiklerimin, belki kazandıklarımın izini sürüyordum. Bilmiyorum. Yaşamın o anlaşılmaz muamması içinde, bir zamanlar bütün gerçekliğiyle var olmuş anların kırıntıları geçiyordu gözlerimin önünden.
Her fotoğraf başka bir zamana, her mesaj başka bir benliğime açılıyordu. Bir zamanlar hayatımda yer tutan insanlar, şimdi hafızamın uzak köşelerinde belirsiz silüetlere dönüşmüştü. Kimileriyle hayaller kurmuş, kimileriyle acılar paylaşmış, kimilerinin varlığına alışmış, kimilerinin yokluğuna katlanmıştım. Şimdi hepsi, geçmişin içinde bir yerlere savrulmuştu.
Peki, o anları yaşarken neler düşünüyordum, neler hissediyordum? Beni o günlere bağlayan şey bir tutku muydu, bir aşk mı, bir tutsaklık mı, yoksa çaresizlik mi? Belki hepsi birbirine karışmıştı. Belki de yaşadıklarımın ne anlama geldiğini o zaman da bilmiyordum.
Bir fotoğrafta gülümsüyordum. O gülümsemenin ardında ne vardı, hatırlamıyorum. Gerçekten mutlu muydum, yoksa yalnızca öyle mi görünüyordum? Yanımda duran insan ne düşünüyordu? Benim unutamadığım bir günü o çoktan unutmuş olabilir miydi? Bir zamanlar birbirimizin hayatında yer kaplayan bizler, şimdi birbirimizin hikâyesinde yarım kalmış cümleler miydik?
Sonra kendime dönüyorum. Yaşadıklarımın ne kadarından sorumluydum? İçimde taşıdığım kırgınlıkların, o ağır duyguların sebebi ben miydim? Başka kararlar verseydim başka bir hayatın içinde mi bulurdum kendimi? Yoksa beni bütün o anlara taşıyan, birbirine eklenmiş tesadüfler zinciri miydi?
İnsan geçmişine bugünün aklıyla bakınca ne kadar adil olabilir? O günkü ben, bugün bildiklerimi bilmiyordu. Kararlarımı verirken hangi korkuların, umutların, çaresizliklerin içindeydim? Belki de geçmişteki kendime yönelttiğim suçlamalar, artık değiştiremeyeceğim bir hayatı anlamlandırma çabasından ibaretti.
Ve zaman…
Bir zamanlar hiç bitmeyecek sandığımız geceler bitmiş. Ayrılığına dayanamayacağımızı düşündüğümüz insanlardan ayrılmışız. Sonsuza kadar süreceğine inandığımız duygular sönmüş. Uğruna uykusuz kaldığımız şeyleri bugün hatırlamakta bile güçlük çekiyoruz. İnsan buna gerçekten alışıyor mu, yoksa alışmak dediğimiz şey unutmanın başka bir biçimi mi?
Şimdi gecenin bu saatinde, geçmişten önüme dökülen anıları çalakalem cümlelere dönüştürüyorum. Yazdıkça o günlere yaklaşacağımı sanıyorum belki. Oysa hatırladığım her şey, hatırlayamadıklarımın boşluğunu biraz daha büyütüyor.
Hafıza ne tuhaf! Unutmak istediğimiz bir anı bütün ayrıntılarıyla saklarken, unutmak istemediğimiz bir yüzü, bir sesi, bir bakışı bizden esirgeyebiliyor. Neyi koruyup neyi silikleştireceğini kendisi seçiyormuş gibi. Biz de geriye kalan parçalarla hayatımızın hikâyesini kurmaya çalışıyoruz.
Ama hatırladıklarım gerçekten yaşadıklarım mı? Belki bugün acıyla andığım bir an, yaşandığı sırada bana mutluluk veriyordu. Belki şimdi özlediğim bir insanın yanındayken kendimi yalnız hissediyordum. Hafızam geçmişi olduğu gibi değil, bugünkü benliğimin süzgecinden geçirerek karşıma çıkarıyor olabilir miydi?
Öyleyse bir zamanlar olduğum insan nerede şimdi? Onun korkuları, tutkuları, umutları ne oldu? Bütün yaşadıklarıyla içimde bir yerde mi duruyor, yoksa zamanla benden ayrılıp tanımadığım birine mi dönüştü?
Belki de insan yalnızca başkalarını kaybetmiyor. Her geçen gün, geçmişteki kendisinden de uzaklaşıyor. Geriye dönmek istese bile dönemiyor; çünkü dönmek istediği yerde artık ne aynı insanlar var ne de o günkü kendisi.
Birazdan sabah olacak. Uyandığımda bu gece hissettiklerimi hatırlayacak mıyım? Yoksa gündelik hayatın koşuşturması bütün bu düşünceleri zihnimin kuytu bir köşesine mi sürükleyecek? Her zamanki işlerime koyulacak, bir yerlere yetişecek, insanlarla konuşacağım. Bu gece içimi dolduran yüzler, sesler, sorular hayatın sıradan akışı içinde silikleşecek.
Ta ki başka bir gece, başka bir fotoğraf beni yeniden o anlara götürene kadar.
O zaman hafızam neyi çıkaracak karşıma? Hatırlamak istediklerimi mi, yoksa anmak istemediğim yaralı benliğimi mi? Belki de unuttuğumu sandığım hiçbir şey bütünüyle kaybolmadı. Yalnızca içimde, kendisine yeniden dönülecek bir anı bekliyor.
Ve hayat bütün bunların arasında akıp gidiyor.
Bugünün sevinçleri, kırgınlıkları, tutkuları ve çaresizlikleri yarının belirsiz hatıralarına dönüşüyor. Şimdi yaşadığım bu gece bile birazdan geçmiş olacak. Belki yıllar sonra bu satırları okuyacak, onları yazan insanın ne hissettiğini anlamaya çalışacağım. Tıpkı bu gece eski fotoğraflarıma bakarken yaptığım gibi.
Belki de geçmişin asıl hüznü, yaşadığımız anların geri gelmemesinde değil, o anları yaşayan kendimize bir daha ulaşamamamızda saklı.
Hayatımız, neyi aradığımızı tam olarak bilmeden kaybettiklerimizle kazandıklarımız arasında dolaşıp durduğumuz uzun bir gece mi?
Kim bilir…
Belki de biz, yaşarken bile yavaş yavaş hatıraya dönüşüyoruz.
GizDöküm sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.